همواره این سؤلات برایم مطرح بود که چرا تنها پس از سی‌ سال، نوعی رجعت به قبل از انقلاب را در مردم مشاهده می‌کنیم. اکثر نام‌های جدیدی که گذاشته‌ایم به حالت قبلی خود بازگشته‌اند (مثلاً همین پرسپولیس)، مردم مدام یاد شاه می‌کنند، شاید همین مسئله حجاب و... .

«خوزه اورتگایی گاست شاید حق داشت که می‌گفت: در هر انقلاب یک واکنش و سپس یک بازگشت وجود دارد. من همواره این احساس را دارم که جنبش عظیم آزادی‌خواهی کشورهای اروپای شرقی بیش از آنکه انقلابی باشد در جهت بازگشت است ــ همان‌گونه که اروپا کوشید تعادل پیش از جنگ اول خود را بازیابد. چگونه می‌توان آنچه را در شوروی می‌گذرد را توضیح داد؟ مگر نه آنکه نام لنینگراد را عوض کردند؟ مگر نه آنکه خیابان‌های مسکو را از نو نام‌گذاری کردند؟ در جایی، روسیه کهن هنوز زنده است. پس از بیش از هفتاد سال حکومتِ گذشت‌ناپذیر رژیم کمونیست شاهد به سطح آمدن شکل‌های دیرینه ای هستیم که گمان می‌کردیم از میان رفته‌اند...».*

* گفت‌وگوی رامین جهان‌بگلو با داریوش شایگان در کتاب زیر آسمان‌های جهان.